İran’da savaş var, ambargo var, Hürmüz Boğazı krizi var, ihracat yasağı var. Bizde ne var? “Program işliyor” var… “En kötüsü geride kaldı” var…
Sonuç? Türkiye’de dolmalık biber 155 lira… İran’da 33 lira… Domates bizde 100 liranın üstünde… İran’da 16 lira… Hepsinde fiyatlar böyle… Kısaca savaştaki İran ucuz, “oyun kurucu ülke” diye anlatılan Türkiye kabus…
Daha da beteri Amerika ve İsrail’in sabah akşam bombaladığı İran’da asgari ücretli cebindeki parayla 335 kilo domates alabiliyor. Bizim asgari ücretlimiz ancak 280 kiloda kalıyor. Savaşta olan onlar, açlıkla savaşan biz…
Sor tarım bakanına… “Efendim ama mesele o kadar basit değil…” der… Zaten bu ülkede vatandaşa dokunan hiçbir mesele basit değildir ki!
Zira sarayın harcamaları basittir, müteahhide verilen işler basittir, yandaşın vergi affı basittir. Lakin domates neden 100 lira oldu derseniz, işte orada bir anda herkes iktisat profesörüne döner…
Sunum açarlar, grafik gösterirler, mevsimsellik derler, lojistik derler, küresel koşullar derler… Geçen yıl kiraz yiyemedi bu ülke, don vurdu dediler! En son suçu güneş lekesine bağlamadıkları kalır.
İran’daki ucuzluk bir ekonomik mucize değil… Çaresizliğin tezgahtaki hali… Nitekim Türkiye’deki pahalığın sebebi de bahaneler değil…
O da beceriksizliğin, plansızlığın, ithal girdiye bağımlılığın ve “Piyasa halleder” diye diye tarımı sahipsiz bırakmanın sonucu…
