Mehmet Şimşek’in işi kolay değil. Yabancı yatırımcının hükümete ve TL’ye dönük güveninin en düşük olduğu süreçten geçiyoruz. Kendisi fon yöneticilerine ne teminatı verirse versin ekonominin asıl patronunun “Türkiye ekonomik modeli”nin mucidi Erdoğan olduğu bir gerçek. 10 ay sonra yaklaşan yerel seçimler nedeniyle Erdoğan’ın uygulanacak kemer sıkma politikalarının sosyal maliyetine ne kadar tahammül göstereceği büyük soru işareti. Şimşek bugün ekonominin başına kurtarıcı olarak getirildi ancak yeni yılı görmeden bileti kesilir ve iktidara yakın çevreler tarafından daha önce olduğu gibi günah keçisi ilan edilirse şaşırtıcı olmaz.
Emekçiler cephesinde ise işlerin daha da zorlaşacağı bir döneme giriyoruz. Devreye sokulacak istikrar tedbirleri karşısında reel ücret ve hak kayıplarını sınırlandıracak bir ortak mücadele hattının oluşturulması son derece önemli. Sendikaların önemli ölçüde altının boşaltıldığı ve siyasi iktidara eklemlendikleri bir dönemde sol partilere ve bağımsız emek örgütlerine büyük görev düşüyor. Türkiye solu seçim ardından hız kazanan iç hesaplaşmaları hızla neticelendirip yeni dönemin dayattığı zorluklar ve yarattığı olanaklar çerçevesinde geniş toplum kesimleriyle bağ kurmanın yollarını bulmak zorundadır.
