Geçen hafta sonu Genova’daydım. O günlerde elime geçirdiğim yabancı gazetelerde Türkiye’yle ilgili haber- yorumlar vardı. Çoğunda vesile Soma faciasıyla, ama söz dönüp dolaşıp –aslında fazla dönmeden ve dolaşmadan– Başbakan’ın davranışlarına geliyordu. Bu davranışları nasıl değerlendirdiklerini uzun boylu anlatmaya gerek yoktu.
Frankfurter Allgemeine’nin bir sayısı geçti elime: birinci haber, uygun boyda manşetiyle: “Erdogan Nicht Willkommen”. Nasıl çevirirsiniz bunu? Mealen, “Erdoğan hoş karşılanmıyor” ya da “Erdoğan’a ‘hoşgeldin’ yok” gibi bir şey. Frankfurter Allgemeine’nin nasıl bir gazete olduğunu anlatmak yersiz; onun bu habere verdiği yer de “mânidar”.
Basın bir yana, bizim toplantıda birçok “uluslararası ilişkiler” uzmanları, uluslararası siyaset yazarları, risk uzmanları, yani dünyanın gidişiyle yakından ilgilenen insan vardı. Bu sohbetlerde de Türkiye üzerine konuşulanlar farklı değildi. Orada bulunanlardan biri nihaî bir hüküm verdi bir sohbette: “Uluslararası siyasette bu adam kesinlikle bitmiştir,” dedi. Bir başkası, her durumda bir kavga çıkararak istikrarsızlık yaratan bir başbakanın ülkesine kimsenin yatırım yapmayacağını söyleyerek bu gidişle ekonominin teklemeye başlayacağına işaret etti.
Başbakan ve taraftarları dünyadaki bu havadan elbette haberdar –senden benden fazla haberdar olduklarından şüphem yok. Bundan sıkıntı duymaları da normal. Ancak o çevre, çeşitli metafizik komplolarla doldurulmuş zihniyetlerinde, bunu “sağlıklı bir gidiş”in sinyali olarak yorumluyor. Başbakan bunu da açık açık söyledi; Avrupa’nın bizi eleştirmesinin, doğru yolda olduğumuzu gösterdiğini anlattı.
