“Elimizde ne var bir bakalım: İktidar tarafından kimi susturulmuş kimi yönlendirilmiş bir basın… Bilgi kirliliğiyle aklı karıştırılmış geniş kitleler…
Cezaevlerine kapatılmış aydınlar…
Olan bitene isyan edip sokaklara dökülen çoğu genç binlerce insan…
Onları öldüresiye geri püskürtmeye çalışan gözü dönmüş bir polis gücü…
Ve bir türlü içinden çıkılamayan kocaman bir ‘Bundan sonra ne olacak’ sorusu…
Bu ülkede bundan önce de benzer şeyler yaşandı ve sonrasında hiçbir zaman ‘iyi şeyler’ olmadı.”
Bu satırları 3 Haziran 2013 tarihinde yazmışım.
Herkesin kalbinde coşkulu bir devrim rüzgârı eserken ve sokaklar henüz daha çok güzelken.
Gezi’den sonra gerçekten hiçbir şey eskisi gibi olmadı ve işin korkuncu “iyi” hiçbir şey de olmadı.
