Öfkelenmiyor musunuz?
Bir zamanlar başkanlık sisteminin parlamenter sistemden çok daha iyi olduğunu savunanlara?
“Dünya başkanlık sisteminin iyi örnekleriyle dolu” diyerek maceraya atılamaya gönül verenlere?
Askeri vesayetle nihayet hesaplaşılacak diye sevinenlere?
Geçmişle hesaplaşmak uğruna başlarına gelmekte olanı hiç hesaplamayanlara?
Ve merak etmiyor musunuz?
Bu halkın;
Hem bir siyasal parti başkanı olan hem de yürütme gücünü elinde tutan bir liderin ne anlama geleceğini…
Meclis denetimi zayıf bir sistemde bu gücün nasıl sonuçları olacağını…
Ve zaten asıl amacın sistem değil rejim değiştirmek olduğunu… nasıl olup da idrak edemediğini ve bundan tam dokuz yıl önce bugün referanduma gidip de başkanlık sistemi getiren yeni anayasaya yüzde 51 oranında evet diyerek güle oynaya iktidarı tek adam rejimine kendi elleriyle nasıl olup da verdiğini?
Evet bu ülkenin yüzde 48’i yani yarısı başkanlık sistemine hayır dedi ama diğer yarısı da evet dedi.
Hiç düşündünüz mü ülkeyi tam ortadan ikiye bölerek bir felakete sürükleyen o şuursuzluğun çekirdeğindeki neden neydi?
Bu bir soru değil.
Bu bir yüzleşme daveti.
