Türkiye toplumsal ve siyasal faylarında biriken, büyük ve her an kırılmaya açık bir gerilim hattında ilerlemeye çalışıyor. Çok katlı bir kriz bütün toplumu içine alıyor. İktidar ise hiçbir şey yokmuş gibi davranıyor.
Oysa her şeyin kontrolden çıkacağı yönündeki bir duygu ülkeyi etkisi altına alıyor. Gelecek kaygısı, endişe ve karamsarlık halkı sarıyor. Her an panik atağa dönüşme potansiyeli olan toplumsal bir anksiyete yaşanıyor. Her şey Silivri’den bile görünüyor.
Bu tablonun başlıca nedeni; ülkenin ufkunu karartan, siyasal ve tarihsel ömrünü doldurduğu halde bir kez ele geçirdiği devleti bırakmak istemeyen iktidar oluyor.
Rejimin demokratik yollardan değişebileceğine; hukukun herkese eşit şekilde uygulanacağına, anayasal bir devletin yürürlükte olduğuna ilişkin inancın derinden sarsıldığı bir ortamda, iktidar siyasal ömrünü uzatmaya çalışıyor.
Ancak, toplumsal desteğini yitiren iktidar, halktan tazelenmiş bir rıza ve onay üretemediği için, ömrünü uzatmak için elindeki kamu gücünü kullanıyor. İktidar ve kurduğu düzen asgari de olsa rızaya dayalı hegemonya dönemini geride bırakmış görünüyor.
Açık zor kullanımı sıkça devreye sokuluyor. Siyaset kurumu çöküyor. Sınırlı ve sorunlu da olsa geçmişte işleyen demokratik süreçlerin çalışabileceğine ilişkin güven yok oluyor.
