Diyorlar ki “Soma’da insanlar medyaya konuşmak istemiyor… Korkuyor…” Nedeni, sadece işlerinden, ekmeklerinden olma korkusu değil! Basının gerçeklerini gösterebileceğine inançları yok. Basına güven yok.
O acıyla kıvranırken bile bana çalıştığım kurumu sorup “Yandaş mısın” diye sordu ya insanlar, kahroldum. “Ben bunları söyledim ama siz şimdi yazmazsınız” diye acı acı gülümsemelerine şahit oldum. “Basın” toplantısında birbirini beklemeden, sorularını bağırarak soran… Kendi egoları yüzünden şirket yöneticilerinin kritik sorulara kaçamak yanıt vermesine olanak sağlayan meslektaşlarıma da… Ve bir kez daha, mesleğimden de ülkemden de hicap duydum.
Nasıl bir halüsinasyon içinde yaşıyoruz ki iki yıl önce Soma Madencilik’in CEO’su gazeteciye “Yaşam odamız böyle de şahane” diye sütunlarca yazı yazdırabiliyor … Bir “ünlü” medya figürü, korumalarıyla madene gelebiliyor… Ne o, madenciler yiyecek mi sizi?
Facianın dördüncü günü basının karşısına çıkan patron, kendi deneyimi ve şirketinin tarihini anlatarak “PR girişi” yapma cüretini gösterebiliyor…
Öte yandan meslektaş değil, ancak sallabaş diyebileceğim birtakım isim ve yayınlar, hükümete halel gelmesin diye ne yapacağını şaşırıyor… Sorumlu bakanın sakalının tellerine, gözünden akan bir damla yaşa kurban olanları mı istersiniz? Yüzlerce insana mezar olan yerde selfie çekeni mi? Onlar da mezara girsin!
