Gazze’yi unutmayalım. 2’nci Dünya Savaşı sonrasının en ağır soykırımı orada yaşandı. İsrail Uluslararası Adalet Divanı ICJ’de yargılanmaya başladı. ICJ davayı bugüne kadar sonuçlandırmadı; İsrail’i uyaran ara-kararlar aldı; direktifler yayımladı.
Ateşkes, soykırıma katkı yapan ABD’ye ayrıcalıklar getirdiği için “arızalıdır”. İsrail de ateşkesi sürekli çiğnemektedir.
Bu yazıda, soykırımın iki canlı tanığının anlattıklarını aktarmak istedim. Yakın tarihi (ülkemizin de yanı başında) lekeleyen bu insanî trajediden anıların kayda geçmesi önem taşıdığı; ayrıca da iyi yazarların ürünleri olduğu için… Bugünün Gazze’si, değerli yazarların, sanatçıların yetiştiği bir ortamdır.
Hend Salama Abo Selow, Filistinli bir kadın yazardır. Gazze El Ezher Üniversitesi’nde Tıp öğrencisidir. Aktaracağım yazısında Gazze’deki yakın geçmişini şöyle anlatıyor:
“İki kere evimi mecburen terk ettim; bir kere bombalandım; kaç defa ölümü atlattığımı hatırlamıyorum. Yine de en talihli Gazzeli’lerden biriyim.”
“Bu olaylardan en ölümcülünü Ağustos 2024’te yaşadım. İlk defa değildi, ama en korkuncu oldu. Gece yarısına doğru bir arkadaşımla telefonla sohbet ediyordum. Kardeşim Mohammed karşımda TV haberlerini izliyordu. Annem, babam, kız kardeşim yatmışlardı. Aniden İHA gürültüleriyle birlikte çığlıklar duydum. Önce komşular arasında bir tartışma çıktığını sandım ve telefon sohbetimi sürdürdüm.”
“Birdenbire, ne olduysa, kendimi bir kalabalığın içinde buldum. Soluğum kesildi. Evimize 400’ten fazla insan girmişti. Komşulardan birine ne olduğunu sordum. Haber almışlar; İsrail evlerini bombalayacakmış; bizim eve sığınmışlar. Vahim bir haber; çünkü bizim sokakta binalar birbirine yapışıktır. Birinin yıkılması diğerlerini de sürükler…”
