Türkiye’nin dört bir yanından Suriyeli göçmenlere karşı ırkçı saldırı ve taciz haberleri geliyor. Sosyal medyada bu ırkçılığın daniskası yapılıyor, cinayet çağrısı da gördüm; ‘Bu pis Araplar ülkemize gelmesin’ diye yazan sözde ‘saygın’ ve ‘entel’ meşhur şarkıcılarımız bile var.
Sorsanız birini sosyal medya veya klasik medya aracılığıyla linç etmek de çok ayıptır ve biz asla yapmayız, yapılmasını tasvip de etmeyiz. Ama bakın, son olarak Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın tanıtım toplantısına katıldı diye bazı şarkıcı, oyuncu ve ünlüler daha o anda linçe uğramaya başladı. Başbakan son birkaç konuşmasında bu linçten söz ediyor, yapılanları eleştiriyor.
Tamam eleştiriyor ama Gezi olaylarının başlangıcında bir tweet atan sonra da Gezi boyunca aktif olan oyuncu/yönetmen Mehmet Ali Alabora’yı sanki başkası kalabalıkların önüne attı linç edilsin diye. Veya Berkin Elvan’ın acılı annesine yapılanlar. Veya veya veya…
Mesele linç olunca hiçbirimizin bir diğerine söyleyecek fazla lafı yok aslında. Her fırsatta bir diğerimizi sosyal linçe tabi tutuyor; mahalle baskısıyla, mahalleden aforoz etme tehdidiyle onu aslında olmadığı birine çevirmeye çalışıyoruz.
Bize olunca kötü, başkalarına olunca iyi. Riyakârlık ve bu kertede bir faydacılık ne zaman karakterimizin bir parçası haline geldi?
