Çocukluğumun Kadıköy’ü deseniz, ilk bakışta her şey aynı gibi ama hızla çürüyor, muazzam bir kirlilik ve başıboşluk…
Feneryolu, Caddebostan semtleri mi?
Şık fakat hızla çürüyen “yeni” apartmanlar, sahipleri birbirine kahve içmeye giderse kasaya para giren küçük kafeler…
Sonra daha yukarı semtlerde beton bloklar, araya serpiştirilmiş uyduruk parklar, dev marketler silsilesi…
Güzelim şehir gitti.
Büyümesi bir türlü bitmeyen bir kent geldi yerine…
Eh, elbette bunun hem ruh dünyamızda hem de sosyal hayatımızda bir bedeli olacaktı.
Şimdi çocuklarımızın içinde büyüyen kırgınlık yumakları ve öfke bunun bedeli belki…
