Muhalefet ekonomik felaket hakkında yalnızca mırıldanıyor. Gölge kabine kurma, halkın güncel sorunlarına cevap bulma vaatleri 24 Haziran öncesinde kaldı. MÜSİAD Başkanı ülkenin “kelepir” hale gelmesiyle övünürken, yandaş patronlara vergi muafiyeti ve teşvik yağarken, sendikal haklar budanırken ne muhalefetten ne de sendikalardan ses çıkıyor. CHP imza ölçerle kafayı bozup memleket işlerini rafa kaldırmış, tarihsel misyonu olan sendikalar etkin bir grev örgütleyemeyecek kadar zayıflamış. OHAL’de yaşamını yitiren 4 bine yakın işçinin hakkını sormadan ne muhalefet ne sendikacılık yapılamaz
Ezcümle tek adam rejimine karşı çıkan yüzde elli ‘kaportacı muhalefete’ güvenini kaybetti. CHP yönetimine kızıyor ama İnce’den de eskisi gibi heyecan duymuyor. Akşener bırakıyor kalıyor hengamesinde İyi Parti’ye bel bağlayan da bir elin parmağını geçmiyor. HDP hala barajı tamamen kendi oylarımızla geçtik diyerek içine kapanıyor. Bu tablo karşısında toplumun karamsarlığa kapılan kesimlerine başarabiliriz dedirten bir siyasi perspektife ve yeniden örgütlenmeye ihtiyacımız var.
