Cumhuriyet’in insan malzemesinin her şeyden önce ahlaklı, namuslu olması isteniyor ki, sistem çalışsın, ülke yükselsin.
Türkiye’de o zamanki gibi olmasa da şu an da eksiklerimizden biri namustur. Ahlaktır yani.
Ahlaklı olmak içki içmemek, yok efendim dekolte giyinmemek filan değildir bazılarının sandığı gibi. Bunlar kişisel özgürlüktür, tercihtir. Namusla, ahlakla ilgisi yoktur.
Ahlak ve namus ise evrenseldir. Ülke, din, dil fark etmez.
Ahlak-namus vicdanlı olmaktır, sözünü tutmaktır, hak hukuk gözetmektir, adaletli olmaktır.
Ahlak, namus dediğimiz, aslında adalettir, nezakettir, dürüstlüktür, özgür vicdandır, doğrucu Davutluktur.
Güvenilir, sağlam, onurlu, sözünün eri insan olmaktır.
‘Delikanlılık’ dediğiniz de aslında ahlaktır. ‘Adam gibi adam’ olmak dediğiniz de…
İşte Atatürk’ün bahsettiği o ‘namus cephesi’dir ahlak.
