Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Nobel barış ödülünün Venezuelalı “muhalif” Machado’ya verilmesinin ardından onu Türkiye’den ilk tebrik eden isimlerden biri Ekrem İmamoğlu oldu. İmamoğlu muhtemelen Erdoğan’la Maduro’yu, Machado’yla da kendisini özdeşleştirip böyle bir mesaj yayınlama ihtiyacı hissetmişti.
Kendisinin dünyaya batılı liberal paradigma üzerinden bakmasının bunu ayrıca kolaylaştırdığını söyleyebiliriz; dünyayı “demokrasiler-otoriter rejimler” karşıtlığı üzerinden okumanın beraberinde böylesi bir kolaycılığı getirmesi şaşırtıcı değil elbette.
Oysa Machado kendi ülkesini emperyalist güçlere çekmeye pek hevesli bir işbirlikçi, iktidarın Amerikancı bir darbeyle devrilmesini içselleştirmiş bir halk düşmanı, ödülünü Trump’a adayacak ve Netanyahu’ya Gazze barışı için teşekkür edecek pervasızlıkta bir siyasetçi.
Bir yandan bugünkü iktidarı sınıfsal bir düzlemden eleştirip -ki bu da hakkı verilerek yapılmıyor zaten- öte yandan emperyalist merkezlere tutunmaya çalışamazsanız. Hele hele bunu bir de emperyalist merkezlerin Türkiye’de demokrasinin olup olmadığını umursadığını düşünerek yapıyorsanız olan biteni bütünlüklü bir şekilde okuyamıyor ya da okumak istemiyorsunuz demektir.
Elbette ki tüm bunları “CHP’yi sola çekmek” için yazmıyoruz, sosyalistlerin öyle bir misyonu olamaz. Ama şunu biliyoruz ki CHP içerisindeki politik salınımlarda sosyalist solun söyledikleri tarihsel olarak hep etkili olmuştur, dahası CHP’nin tabanı da çoğu kez CHP yönetiminden çok daha solda konumlanmıştır.
