Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Gelişmekte olan ülkelerin, orta gelir tuzağına düşmesinin, sürekli yüksek enflasyonla ekonomik kriz yaşamalarının tek nedeni, hükûmetlerin ekonomide kaynakları etkinlik kriterlerini dışlayarak siyasi popülizmde kullanmaları, devlet ihalelerinin, devlet imtiyazlarının yandaşlara tahsisi, devlette liyakat esasına uyulmaması şeklinde ortaya çıkan yolsuzluklardır. Yolsuzluklar, piyasada haksız rekabet yaratır, siyasi ve sosyal istikrarı ve gelir dağılımını bozar. Freedom House 2024 dünya özgürlükler endeksinde, siyasi haklar ve sivil özgürlükler olarak Türkiye özgür olmayan ülke, Arjantin ise özgür ülke statüsündedir. Ancak her iki ülkeye birlikte “kriz ikizleri” deniliyor. Ortak sorunları ise yolsuzluklardır.
Uluslararası Şeffaflık Örgütü her yıl “Yolsuzluk Algı endeksi” yayınlar. Yolsuzluk algı endeksi, ülkelerdeki kamu sektörü yolsuzluğuna ilişkin algıyı ölçen bir göstergedir. Bu endekste; 100 yolsuzluğun hiç olmadığı durumu, sıfır ise yolsuzluğun en çok olduğu durumu gösteriyor. 2023 Yolsuzluk Algı Endeksi (Corruption Perceptions Index – CPI) sıralamasında Arjantin 180 ülke arasında 37 puanla 98. sırada yer aldı. Bu durum, ülkenin yolsuzlukla mücadelede zorluklar yaşadığını gösteriyor. Türkiye yolsuzluk algı endeksinde bir tık daha Arjantin’den kötüdür. 2023 yolsuzluk algı endeksinde 37 puanla, 180 ülke arasında 115. sırada yer aldı. 2023 yılı Türkiye’nin tarihinde en kötü yolsuzluk algısını gösteriyor.
AKP iktidarında en fazla tartışılan, AB ve bağımsız kuruluşlar raporlarında yer alan kamu ihaleleri, kamu özel iş birliği ihaleleri ve kamuda savunma sanayi sektörü oldu. Gerek Türkiye’de ve gerekse Arjantin’de yolsuzluk kamuoyu tarafından normal görülmektedir. Nedeni herkesin bu süreçten az da olsa bir şeyler kapmasıdır. Ekonomide, insanlar menfaatine miyoptur. Bugünkü kısa dönemli küçük çıkarlarını yarınki müreffeh hayatlarına tercih ederler. Halktan umut olmayınca, geriye bu iki ülkeye de, ülke geleceğini kendi çıkarından üstün tutacak siyasilerin gelmesini temenni etmekten başka çıkış yolu kalmıyor.
