Türkiye’de seçim meydanına, belagatten şişmiş boyun damarlarına bakarsanız… Hepimiz birer sıkılmış yumruğuz. Yumruk halinde değilsek, bu defa iki elimiz İsrail’in yakasında. Gazze’nin yardımına koşmayan Arap ülkelerinin yakasında. İsrail’i kınamayan Batı’nın yakasında. Sanki bin iki yüz elimiz var ve hepsi bütün dünyanın yakasında. Meydandaki meydan okumaya bakarsak, şanlı ordularımız sınırı ha geçti ha geçecek… O belagatin şehvetine bakarsak, İsrail’in ümüğünü ha sıktık ha sıkacağız. Kürsüdeki nefretin desibeline bakarsak, Mısır’ın seçilmiş Cumhurbaşkanı Sisi’yi ha devirdik ha devireceğiz. Ama o ne… Dün bir bakıyoruz ki, Türkiye Dışişleri Bakanlığı, 72 saatlik ateşkes için gösterdiği çabadan dolayı “Mısır’ı takdir ettiğini” bütün dünyaya ilan ediyor. Birileri bizi, hepimizi, bütün Türkiye’yi “bidon kafalı” yerine koyuyor.
Bilmek hakkımız değil mi, acaba hangisi samimi ve gerçeği söylüyor? Miting meydanındaki muktedir ses mi? Hani o “Sisi’yi darbeci ilan eden, ateşkes çabasını darbe rejimini meşrulaştırmak için kullandığını” söyleyen şehvetli belagat mı? Yoksa Ankara’nın Çukurambar semtinden gelen o makul ses mi? Benim gönlüm ikincisinin samimi olmasını arzuluyor. Eğer Dışişleri’nden gelen o ses samimiyse, bütün kalbimle alkışlıyorum. Yok biri ‘kötü polis’ öteki ‘İyi polisi’ oynuyorsa ve birileri de bunu ‘başarılı bir reel politika’ olarak sunuyorsa, ben de o zaman şunu soracağım. Hangisi gerçek sizsiniz kardeşim? Hadi Türkiye sınırları içinde hepimizi bidon kafalı yerine koyuyorsunuz ve uyuttuğunuzu sanıyorsunuz. Bilin ki, bu ikiyüzlü siyaset dışarıda bütün sakilliği ile sırtlan gibi sırıtıyor.
