Gerçek bir 1 Mayıs iradesi, kutlamayı takvimdeki tek bir güne sığdıran “yasak savma” tarzındaki ritüelleri reddetmekle başlar. 1 Mayıs, bu nedenle tek bir günün değil, tüm bir haftanın örgütlenme ve mücadele seferberliği olarak ele alınmalıdır.
Sınıfın birliği; fabrikalarda, sanayi sitelerinde, atölyelerde, okullarda, hastanelerde ve diğer işyerlerinde, şantiyelerde yapılacak 1 Mayıs gündemli yerel etkinliklerle ve işyeri bazlı tartışma ve eylemlerle örülmelidir.
1 Mayıs’a kadar haftanın her günü işyerlerinde yükselen bu ses, 1 Mayıs günü meydanlara aktığında sadece bir kalabalık değil, bilinçli ve birleşik bir güç olarak kendini gösterecektir. Fabrikalarda ve işyerlerindeki yerel etkinlikler, sendikal bürokrasinin ayrıştırıcı ve pasifize edici barikatlarını etkisiz hâle getirecek yegâne kuvvettir.
Sınıf kardeşliğini dar grup çıkarlarına, ideolojik körlüklere veya sendikal koltuk hesaplarına kurban eden yaklaşımların, aynı zamanda işçinin emeğini sermaye karşısında savunmasız bıraktığı açıktır.
2026 yılı, bu sekter zincirlerin kırıldığı ve sınıfın ortak talepleri etrafında azami bir birleşme çabasının gösterildiği bir yıl olmak zorundadır.
