Birkaç gündür dünya, yaşadığı koloniyi terk eden nihilist pengueni konuşuyor. Dünyanın her yerinde onun viral videoları yayınlanıyor. Biz insanların “sürüden ayrılış” olarak romantize ettiği bu yürüyüş, aslında bir ölüm yürüyüşü. Çünkü videodaki Adélie penguenleri, sudan ve kolonilerinden uzak yaşayamazlar. Yani bu, bir özgürlük hikâyesi değil, yönünü kaybetmiş bir canlının çaresizliği. Belki de tam bu yüzden, bu yürüyüş bize bu kadar insani geliyor.
Umarsızca, tek başına sürüden ayrılan bu nihilist pengueni ilk gördüğümde çok güldüm. Çünkü bu hali çok tanıdıktı. Çünkü o penguen bendim. Belki sizdiniz. Belki de hepimiz. Belirsizlik çağında o da yön duygusunu kaybetmiş belli ki. Herkes, dünya bu pengueni neden bu kadar sevdi diye düşünüyor. Seviyoruz çünkü biz o pengueni izlerken “Ben de tam olarak böyle hissediyorum” diyoruz. Madem hepimiz nihilist penguensek, sürüdekiler kim?
Eskiden övgü bir arada olmak içindi. Birlikte yan yana durmak erdemdi. Şimdi ayrıksı olmak alkışlanıyor ama yalnızlık kimseye iyi gelmiyor. Çünkü sürü de yönünü kaybetmiş durumda. O yüzden koloniden ayrılan penguen kahraman değil. Ama kolonide kalanlar da güvende değil. Rousseau olsa bu pengueni severdi. “Her şey doğada iyidir, insanın elinde bozulur” demişti ya. Penguen bozulmadı. Ama insanın bozduğu bir dünyada, yolunu şaşırdı. Kötülük karşısında yönünü kaybeden masum bir hayvan bu. Açıkçası bunda biraz haklılık payı yok mu?
