Covid-19’a yakalanan Mersin Şehir Eğitim ve Araştırma Hastanesi hemşireleri Eda Türkay ve Abdullah Ciğerlioğlu, hastalığı yenip görevlerinin başına döndü.
Türkay, çabuk yorulduğunu söylerken Ciğerlioğlu, tat ve koku ayırt etmenin büyük nimet olduğunu hastalığa yakalanınca anladığını ifade etti.
İkili, süreci AA muhabirine anlattı. Yenidoğan Yoğun Bakım Ünitesi sorumlusu, bir çocuk annesi 32 yaşındaki Türkay’ın hastalığı burun akıntısı, boğaz ve vücut ağrısıyla başladı. Hastalığı ilk günlerde hafif seyrediyordu ancak sonra ağırlaştı.
“Hayatım boyunca asla unutmayacağım bir dönem geçirdim” diyen Türkay’ın eşi ve kayınvalidesi de virüse yakalandı. Kızının testi negatif çıktı.
Hastanede tedavi altına alınan Türkay şunları söyledi: “Dokuz gün boyunca inanılmaz ağrılarım vardı. Tat ve koku duyumu üçüncü gün kaybettim, nefes darlığım başladı. Hiç derin nefes alamıyor, yarım nefeste tıkanıyordum. Öksürük krizim başlıyordu. Şu an hala çok çabuk yoruluyorum, nefes nefese kalıyorum. Temmuzda pozitif olmuştum, kasımdayız ve hala etkisini yaşıyorum.”
Çok korktuğunu ifade eden Türkay, “En çok kızım için üzüldüm çünkü ona kimin bakacağını, nerede kalacağını düşünmek çok zordu. ‘Kaç günde atlatacağım da kızımla yeniden görüşeceğiz’ gibi belirsizlikler çok düşündürüyordu” dedi.
Hastanede eşiyle yan yana tedavi gören Türkay, “Markete gidip istediğin bir şeyi alabilmek çok değerliymiş. Dışarıda yürüyüş yapıp eve dönebilmek bile çok güzelmiş” ifadelerini kullandı.
Kadın doğum ameliyathane sorumlu hemşiresi, iki çocuk babası Abdullah Ciğerlioğlu da baş ve vücut ağrısı şikayetlerinin ardından yaptırdığı testinin pozitif çıktığını söyledi.
Bu dönemde çocuklarından ayrı kalma korkusunun kendisini çok üzdüğünü dile getiren Ciğerlioğlu eşinin de testinin pozitif çıktığını evde zorlu bir süreç geçirdiklerini anlattı:
“Büyük oğlum, ‘Baba kardeşim altına yaptı, kokuyu almıyor musunuz’ diyordu. Oğlum söyleyince fark ediyorduk. Tat ve koku alma duyumuzu kaybetmiştik. Evde eşimle koku planlaması yapıyorduk. ‘Acaba koku alabilecek miyiz’ diye evdeki parfümleri sıkıyorduk. Eşim koku alabilmek için deterjan kokluyordu. Bir şeyin kokusunu ve tadını ayırt etmek çok büyük nimetmiş. Hastalığın yedinci gününde tat, 10’uncu gününde de yeniden koku alma duyumuz geldi.”
