Kamu kaynaklarının medyaya aktarımında son örneğimiz sinemadan olsun: İletişim Başkanlığı 15 Temmuz’da gösterime girecek olan ve darbe girişimini konu alan “15/07 Şafak Vakti” adlı sinema filminin fragmanını yayınladı. Haberlere yansıdığına göre film için 24 bin metrekarelik, Türkiye’nin en büyük kapalı dekoru inşa edilmiş. Kim finanse etmiş bu filmi? İletişim Başkanlığı, TRT, Sinema Genel Müdürlüğü, Ziraat Bankası, Halkbank, (kayyumla yönetilen) Koza Altın İşletmeleri ve İstikbal. Dağıtım sponsorluğunu ise sinema sektöründe dağıtım tekeline dönüşen CGV Mars Dağıtım üstlenmiş. Kısacası bu büyük bütçeli filmin tüm parası bizim cebimizden çıkmış. Üstelik bunca para verdiğimiz halde sponsorlardan biri olan TRT’den bedavaya da izleyemiyoruz. Geçmediğimiz köprüler, kullanmadığımız otoyollar gibi parasını ödüyoruz. Ayrıca isteniyor ki, sinemaya gidelim, bir de gişe hasılatı olsun. CGV Mars Dağıtım’ın parası da AVM’lerde gittiğimiz salonlardan karşılansın. Devlet ve sermaye arasındaki kazan-kazan düzeni medyada da işliyor.
Bu oyunun kaybedeni ise biziz. Cuma sabahı 15 yıldır hakları olduğu halde alamadıkları tazminatları için eylem yapan Bağımsız Maden İş Sendikası Başkanı Tahir Çetin ve babasını da bir maden kazasında kaybeden madenci Ali Faik İnter Soma’ya dönüş yolunda trafik kazası geçirip hayatlarını kaybettiler. Maden şirketleri sahipleri zırhlı araçlarla geziyor. Yarın bir filme sponsor olurlar, yüklü bir reklam kampanyası yaparlar her şey unutulur gider.
