Geçen bir asırda, gericiliğin heykel nefreti dinmemiştir.
Diyeceksiniz ki, bir ülkenin başkentini heykele tükürmesiyle nam salan bir belediye başkanı yönetiyorsa, bir heykeli “ucube” diye yıktıran bir başbakan, başkan olmaya hazırlanıyorsa, elbette heykel can çekişir.
Ancak dünle bugünü kıyasladığınızda açıkça görebileceğiniz gibi yıkılan, sadece heykel değildir.
Yıkılan, kadınla erkeği eşit ve bir arada görmeyi amaçlayan, hurafeler karşısında sanatı, bilimi, eğitimi öne alan, Meclis’i her türden saltanatın üzerinde tutan, dindarlığı aydınlıkla birlikte anan bir devlet ve toplum özlemidir.
Yani şimdilerde “Yeni Türkiye” denilen ülke, aslında yenik Türkiye’dir.
