Son 10 senedir kulaklarımız, Başbakan’ın asabi ses telleriyle kırbaçlanmaktan, hamasi nutuklarıyla azarlanmaktan, o günde 5 vakit bütün kanallardan yayılan bağır çağırdan öyle yoruldu ki, devlet yönetimine talip bir âdemoğlunun makul bir ses tonuyla konuşabileceğine, gürlemeden de anlatabileceğine, sesiyle huzur verebileceğine inancımız kalmamıştı.
İhsanoğlu’nun sakinliği, bu yılgınlığa ilaç oldu.
“Huzur” sözcüğünü bilerek seçtim. Dünkü Taraf’ta, İhsanoğlu’na en sevdiği kelimeyi sormuşlar; “Huzur” demiş. Tesadüfen Sabah’taki söyleşisinde Gülay Göktürk de İhsanoğlu’nun sık sık “huzur” kelimesini tekrarladığına dikkat çekiyordu dün; “Bu vurgu yanlış. Türkiye nüfusu dinamiktir. Atılım yapmak, zengin olmak, daha iyi yaşamak ister” diyordu. Doğru olabilir, ancak Erdoğan Türkiyesi o kadar “huzursuz” ki, sadece huzur vaadi bile, bir adaya, tahmin edemeyeceği desteği sağlayabilir.
