Kollarını insanlık kadar geniş açmış bir yazarı, iki metrekare tabutluğa da koysanız duyar dünyanın sesini…
Kulağı, yerkürenin öbür ucunda barışı arayan yoldaşlarındadır.
Her atılan kurşunla yaralanır; her yiten canla canı yanar.
Kendi derdini unutur, yasaklanan dillere, yakılan köylere, kesilen ağaçlara dertlenir; nerde bir barış lafı duysa kulak kesilir, ümitlenir.
Savaş yeniden başladı mı kederlenir.
“Barış” için bir ömür harcamış insanları “silahlı terörist” diye hücreye tıkar, o insanlara saldıranları salıverirseniz, “Bir kitap bombadan da tehlikeli olabilir” deyip yazıyı, yazarı hedef gösterirken silah tutanla bayrak önünde fotoğraf çektirirseniz, Dünya barışı alkışlarken, siz on binlerce cana mal olmuş bir savaşı siyasi hesaplarla sürdürürseniz, Yazara, aydına, gazeteciye, akademisyene eziyet çektirip suikastçıyı, kabadayıyı, çeteciyi, katili ödüllendirirseniz, Fikrin değil şiddetin, kitabın değil silahın, barışın değil savaşın yanında saf tutuyorsunuz demektir.
