Bugün sizlere ibretle okuyacağımız bir öykü sunmak istiyorum.
Gerçek bir öykü bu.
Kanadalı Alamos Gold firması; 563 milyon liralık yatırım yapmış, 865 milyon liralık teşvik almış.
2400 ton, 4 milyar dolar civarında altın çıkarıp yüzde 4’ünü yani yaklaşık 160 milyon dolarlık kısmını, devlete pay olarak verip kalanını cebe atarak gitmiş.
Kendi ülkesinin bayrağının sembolü Akçaağaç olunca, “AĞAÇ DEVLETTİR” diyen, ekolojik dengeyi bozacak diye sivrisinekleri ilaçlamayan Kanadalılar bile hayır diyemez böyle bir ticarete.
Şimdi gelin 2007’de yayınlanan “Ölü Altın Bedenler” kitabındaki yürek paralayan öyküyü okuyalım;
Eşi “Hastamızın durumu nasıl?” diye sordu.
Doktor, omuzlarını kaldırdı “Bugün tekrar kemoterapi yapacağız” dedi.
Hemşireye döndü “Hastayı hazırlayın” dedi.
Kadın hastanın yanına oturdu, sağ elini avuçlarına aldı, dudaklarına götürdü öptü.
Hasta zorlukla gözlerini araladı, ümitsiz bir bakışla eşine baktı.
Kadın gözyaşlarını saklamak için eşinin uzun uzun elini öptü “İyi olacaksın merak etme gerekirse bütün varlığımızı harcarız” dedi.
Sedye geldi hastayı aldılar, kadın ümitsizce yatağa oturdu, sekiz aydan beri bu hastalık hayatlarını zehir etmişti.
Eşi Çetin Çelik bir maden şirketinin CEO’suydu, Kanadalı bir şirketle Kazdağları’nda altın aramak için çok çalışmıştı.
