15 Temmuz’dan önce de yaşanıyordu ama kanlı darbe girişiminden sonra daha sık tanık olmaya başladık. Eski husumetleri, mağduriyetleri bugünün zulmüne alkış için kullanmak…
Siyasi çizgilerini, gazetecilik anlayışlarını, Anayasa referandumundaki tutumlarını sevmediklerimiz zindana atıldığında bundan gizli bir keyif duymak niye?
Her gün arşivden bir kuple daha malzeme çıkararak ‘oh olsun’ kıvamında servis etmek demokratlığa yakışıyor mu? Hem de tutuklanma gerekçeleriyle zerre kadar alakası olmayan malzemeler…
Bu insanlar ‘yetmez ama evet’ dedikleri için mi tutuklu? Yoksa ‘liberal’ oldukları için mi? Ardı ardına gazetecilerin tutuklanmasına bu kadar sevinmek niye?
Burada önerilen geçmişe sünger çekilmesi, o dönem yaptıklarının yanlarına kâr kalması, bizim kafamızdaki sıkıntılı sicillerinin temize çekilmesi değil. Asla! Unutmamalı, unutturmamalı.
