Levent Gültekin

Durumun vahametini siz de görüyorsunuz. Her ne kadar açıktan söylemeseniz de bunu biliyorum. İşte bunun yarattığı bir durgunluk, bir heyecansızlık var. Sizi bu hale getirenler buna 'metal yorgunluğu' diyor. Bu esasında metal yorgunluğu değil, bir çürümedir, işlevini yitirmektir.

“İktidardan da vazgeçmiyorum Türkiye’den de” demek, ülkeyi yıkıma götüren yanlış politikalara destek olmak demektir.

Bu yürüyüşü bir siyasi partinin siyasi eylemi olarak değil, bir ülkenin varlığını koruma, sürdürme, toplumun insan gibi yaşam mücadelesi olarak görmek gerek.

Farkında mısınız, bilmiyorum ama Erdoğan olmasa ayakta kalabilecek, yaşamını sürdürebilecek tek bir kişi bile artık Erdoğan’ı, onun politikalarını açıktan desteklemiyor.

İktidardan nemalanan küçük bir kitleyi ve olayları normalmiş gibi göstererek gemisini yüzdüren gönüllü köleleri bu tutumlarıyla baş başa bırakıp topluma ulaşmak, onlara gerçekte ne olup bittiğini anlatmak gerekiyor.

İnsan sormadan edemiyor: Hakikaten bu ülkeyi yönetenlerin gerçek amacı ne?

Vardiya usulü zalimlikten kurtulmak, gerçek bir demokrasiye kavuşmak istiyorsak mağduriyetimizi atlatma mücadelesi değil, herkes için demokrasi mücadelesi vermemiz gerekiyor.

Türkiye adım adım büyük bir yıkıma sürüklenirken inanç, mezhep, ideoloji siyasetini sürdüreceksiniz öyle mi?

Egemenliği yeniden halka vermek, siyasette var olmak için birlikteliğe ihtiyaç var. Kaybedince kıymetini anladığımız değerleri yeniden elde etmek için toplumsal ittifaka ihtiyacımız var.

Bu ülkeyi tek adamın değil herkesin ülkesi yapabiliriz. Herkesin eşit, özgür, insan gibi yaşadığı bir ülke.

Tüm yetkinin tek bir kişiye verildiği bir ülke uzun süre varlığını sürdüremez.

Şehitlerin mirası, bilgelerin hatırı, annelerin emeği, çocukların istikbali… için ben 'Hayır' diyorum.