C. Hakkı Zariç

Güney Özkılınç yıllar içinde olgunlaştırdığı Nâzım’ın Bursa Yılları kitabı için araştırmalarını sürdürmeye devam ederken bir resim çıkıyor karşımıza. 1946 tarihini taşıyan, kasnağı ve askı ipi dahi Bursa Hapishanesi’nde üretilmiş bir portre bu.

Kars’a şiir gitmiyor, çünkü, geçen hafta gördüklerimden yola çıkarak söyleyebilirim ki Kars’a uçakla gitmek çok kolay ama sonrasında bir yol bulmanın yolu yok.

Behçet Aysan adına söz alıp onun kitaplarında olmayan bir şiirini yayınlamıştık ve sızılı bir boşluk vardı içimizde.

Dem tuttuğumuzda, bazen Ahmet Kaya dinlerdik. O zaman sesi mahcuplaşır ve Ahmet Kaya’ya sonsuz bir saygı ve hoşgörüyle eşlik ederdi Ahmet Erhan…

Birçok yayıncının kadrosunda hapishanede yazmayı sürdüren şair ve yazar var. Onlara telif vermeyecekler mi yani? İçeride yazan insanlar telif almasın mı?

Melih Cevdet Anday, işsizlikten bıkıp İstanbul'a geldiğinde kısa zamanda elinin ekmek tutacağını düşünmüş olmalı.

Nâzım nasıl kaçtı, bir defa daha anlatmaya gerek yok. Refik Erduran otobiyografi şiirinde ne diyordu, anımsayalım: “951’de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün.”

Nasıl ki şiir, ihtiyacı olanınsa, şairin bahiste kaybettiği ya da adından eksilttiği ‘y’ harfi de hayata dair. Size yakıştırdım Tayyfun bey.

Ekslibris, kitabın iç kapağına yapıştırılan bir tür tapu kaydıdır. Kitap ve sahibi adına yapılmış bir kartvizit niyetine okunabilir.

Daha az kitap aldığımıza, daha az okuduğumuza, edebiyata ve sanata daha az zaman ayırdığımıza, en azından kendi çevremden gördüğüm kadarıyla, ikna oldum.

19 Aralık 2000 sabahı hilti sesleriyle uyandık. Hapishanede hilti sesiyle uyanıyorsanız hayatınız söz konusu olabilir. Zeten insan öldürmenin bir adı 'Hayata Dönüş' olmuştu.

Memleketin pek çok yerinde kitap fuarına gittim. Bazen konuk, bazen işçiydim. Bir yayınevi çalışanı olunca, kitap fuarlarında mesai harcamak kaçınılmaz.