Pazar günü Demirtaş’ın Kadıköy mitingini izledim. Anlatayım. İskele meydanına ilk geldiğimde, ”Eyvah…” dedim içimden. Yine BDP tabanı, Öcalan posterleriyle otobüs durağının tepesine çıkan genç erkekler ve her sokak protestosunda gördüğümüz o yaşmaklı teyzeler… ”Eyvah” çünkü bu zaten tanıdık BDP kitlesi. Demek ki Demirtaş’ın adaylıolan ilgi Kürt siyasi hareketinin çok da ötesine geçememiş, HDP projesi tutmamış, diye düşündüm.
Yanılmışım! Mitingden sonra Kadıköy sokaklarında gördüm ki aslında o kalabalığın içinde onlarca renk gizliymiş. Mitingden çıkıp kendini çarşıya atanlar arasında kimler yoktu ki! Almancı teyzeler, Birkenstock sandalları çekmiş eski solcular, katlanmış Demirtaş bayrağındikkatlice koltuğunun altına sıkıştırıp birahaneye dalan gençler, Ermeniler, Aleviler…
Tutar, tutmaz bilmem. Ama HDP, Kürt siyasi hareketinin çok daha ötesinde bir Türkiye projesi olma iddiasında. Sadece ben ve benim gibiler değil; Sözcü yazarı Oray Eğin’den MHP milletvekili Sinan Oğan’a kadar herkes bu durumun Türkiye için ciddi bir kazanım olduğunu teslim etmiş durumda.
Bu yüzden de biz Demirtaş’ı zaten ”kazanmış” kabul ediyoruz. Büyük hatalar yapılmazsa, HDP Türkiye’de Değişim’in itici gücü olabilir. Aynı Almanya’daki Yeşiller gibi, hiçbir zaman tek başına iktidar olamasa da her daim siyasetin vicdani endeksini belirleyen bir özgül ağırlığa erişebilir. Üstelik bunu, siyasetteki çatık kaşlı yaşlı adamlar korosuna inat, saz çalarak, şarkı söyleyerek, yüksek sesle ”iffetsiz” kahkahalar atarak yapabilir!
