Bir: İmralı’ya gitmek, sürecin önemli bir parçasıydı. Türkiye’nin yarım asra yaklaşmış devasa sorununu çözmek için İmralı’ya gidilmeliydi. Ancak bu gidişin, sürecin bile önüne geçecek denli abartılması yanlış oldu.
İki: İmralı konusu iyi yönetilemedi. “Gidilecek mi, gidilmeyecek mi” şeklinde lüzumsuz bir merak büyütüldükçe büyütüldü. Süreç karşıtlarının süreci zehirlemelerine zemin hazırlandı, fırsat verildi.
Üç: İmralı’ya gitmeyenler, gidenlere göre daha cesurdu. Oysa asıl cesur olmaları gerekenler gidenler olmalıydı. Çünkü gidişin nedeni, Öcalan’dan yararlanarak terörü bitirmek gibi kutlu bir nedendi.
Dört: CHP’nin İmralı’ya gitmemesinin üzerinde fazla duruldu. Halbuki buna gerek yoktu. Önemli olan CHP’nin komisyonda kalmaya devam etmesiydi.
Beş: İmralı görüşmesinin olumlu geçtiğine dair açıklamalar yapıldı. Görüşmenin olumlu sonuçlarıyla ilgili kamuoyuna kısa da olsa bir bilgi verilmelidir. Böylece İmralı’ya gidişin makul ve meşru gerekçeleri kamuoyuna anlatılmış olur.
