Dün saat 11.00 civarı.
Güneşin sofrasında, dostların arasındayım.
Telefonum acı acı çaldı.
Arayan: Mustafa Sarıgül.
Çaldı, çaldı, çaldı.
Açmadım.
Aslında iletişimi kesmem, yüzleşmekten kaçınmam, söz hakkı vermekten gocunmam.
Ama Sarıgül arayınca…
İletişim kurmak çok ağır bir yük gibi geldi bana.
Yüzleşmek, laf yarıştırmak falan bir anda feci derecede bunalttı beni.
“Söz hakkı”na gelince…
Sarıgül’ün böyle bir ihtiyacı olmadığının farkındaydım, çünkü maşallah sözünü her yere herkes aracılığıyla ulaştırabiliyor.
Sadece şu kadarını söyleyeyim:
Herhangi bir Sarıgül mağduru arasaydı…
Daha ilk çalışta küt diye açardım valla.
