Nedendir bilinmez, eğitim söz konusu olduğunda hep birlikte üç maymunu oynuyoruz: Görmüyoruz, duymuyoruz, konuşmuyoruz.
Dibin de dibine vursak bile umurumuzda değil. Oysa eğitim de en az savunma sanayii kadar önemli.
Ülkemizin bekası söz konusu olduğunda eğer iyi yurttaş yetiştiremiyor ve aidiyet hissi yaratamıyorsanız gerisi teferruattır…
“Böyle gelmiş, böyle gider” anlayışı iliklerimize kadar işlemiş.
Günümüz koşullarında artık bir işe yaramadığını bile bile bu köhne sistemi tümüyle değiştirme yerine hâlâ orasını burasını yamalayarak ayakta tutmaya çalışıyoruz. Neden mi?
Böylesi daha kolayımıza ve daha işimize geliyor.
Ne MEB, YÖK, ÖSYM ne de rektörler ve okul müdürleri, tabandan yani bilim insanlarından, öğretmenlerden, velilerden, öğrencilerden gelen sese kulak verseler, her şey çok daha kolay olacak ama onlarla muhatap olmamayı bir marifet sanıyorlar.
Eğitimde taşları yerli yerine oturtur ve ikinci yüzyılın gereklerine uygun yeni bir bakış açısı oluşturabilirsek, bu diğer tüm alanlarda da etkili olacaktır.
Ne olur artık şunu anlayalım: Sorun bizlerde değil, sistemde.
Onu değiştirmek de hepimizin görevi.
Sistemin köleleri olmayalım, sistemler bize hizmet etmeli!
Bu o kadar zor mu?
Kesinlikle hayır ama bunun için ortak irade ve kararlılık gerekiyor.
Bu noktaya gelmek için daha kaç nesil harcamamız gerekiyor?
Kurtarıcıyı çok uzaklarda aramayalım. Kurtarıcı, siz, biz, hepimiziz.
