16 Kasım 2007’de AKP’nin ihtiyacı olduğunda değil, kaybettikten sonra düşkün olduğu arkadaşım Ahmet Kaya’yı anmak için Paris’teyken, çalıştığım Star gazetesinin gece çalışanı tarafından arandım ve “Artık bana ihtiyaç olmadığını” öğrendim. Yönetmenin, bana bunu söyleyebilecek cesareti yoktu. 28 Şubat’ta onlara hiç benzemediğim halde hangi risk ve bedellere rağmen yanlarında durduğum henüz hafızasından silinmemişti. Henüz iktidar uğruna şimdiki gibi her türlü erdemi çiğneyecek kadar vahşileşmemişlerdi.
Kovulmamı yaygınlaştırmadım. Kovulmasaydım da bu kuşatmada, gazetecilik yapılmayacağını hayli önceden anlamıştım. Gelişmeler beni haklı çıkardı. Meslek hayatımda darbeler dahil böyle bir dönem görmedim. İktidarın cezaevinden parasızlığa, kara listeye koymaktan itibarsızlaştırmaya, her cezayı bir arada kullandığı ve hiçbir cezanın yetmediği bir dönem görmedim.
