ABD, çözüm diye yine uçaklarına, insansız araçlarına, Tomahawk füzelerine sarıldı. Müttefik diye de, kirli sarayların kirli petrol paralarının uçakları. İnsan hakları, insan haysiyeti için mücadelenin ortakları; birazcık bahar isteyen Bahreyn halkını tanklarıyla ezenler; kendi halklarını rehin, esir tutanlar, başka halkların kanına girenler.
Yıllarca, El Kaide’den Işid’e, esasında her Frankenştayn’a yatırım yapanlar. Mısır’daki kanlı darbenin de ortakları işte.
Bugün 23 yaşında olan bir genç, benimkiler mesela, ABD bölgeyi bombalarken doğdu; büyüdüler, ABD yine bombalıyor, çözüm diye. Tamam, çok şükür, bizimkiler doğdu, büyüdü, bugünleri gördü…
Ama Iraklı, Suriyeli yüz binlerce çocuk, bazen gökten yağan bombalarla, bazen babalarının gırtlak gırtlağa girmesiyle, ama sürekli kovalayan vahşetle doğarken öldü. Ne kolay değil mi? Biniyorsun uçağa, basıyorsun düğmeye, yahut binmiyorsun bile, uçuruyorsun, sallıyorsun işte…
Kim öle kim kala. Ve buna medeniyet diyorsun. Şimdi bombaladığın sonuçları yaratan sebepleri biraz da senin yarattığını ve bugün de yarınki sonuçların sebeplerini kustuğunu düşünmüyorsun bile!
Ankara Ankara… İşte manzara. Çok istiyordun. ABD Suriye’yi bombalıyor; ne mutlu sana! Ne büyük bir öngörüdür, ne derin bir stratejidir bu Ya Rabbim! Dövünecek yerde yine övünecek ustalar.
