Mehmet 15 yaşında… Diyarbakır Bağlar’da kâğıt toplayarak eve ekmek götürmeye çalışıyordu. Bir gösteriye katıldı diye içeri aldı polis… Diyarbakır Cezaevi’ne atıldı. Hapiste çocuk koğuşu yoktu. Yetişkin adli tutuklularla aynı koğuşa kondu. Ziyaretine gelen annesine yalvardı: “Anne beni burdan çıkar. Bana işkence yapıyorlar. Dayanamıyorum artık, intihar edeceğim.”
Muhammed de 11 yaşındaymış. Sahilde topu denize kaçmış; o da peşinden koşmuş. Bir füze düşmüş sahile; Muhammed paramparça olmuş. Arkadaşları fırlamış peşinden… İki füze daha düşmüş gökten; 4 çocuk daha ölmüş.
Başbakan okul çağında kızlara dedi ki: “Evlilik olayını geri atmayın. Nasibinizi bulunca kararınızı verin. Çok seçici olmayın. O zaman gülistandan boş çıkarsınız.” 15 yaşındaki Yeter, 3 ay önce Adıyaman’da “nasibini bulup” imam nikâhıyla evlendirilmişti. Geçen hafta kayınpederinin evinde bulduğu av tüfeğini kafasına dayadı ve çekti tetiği… “Gülistan”dan tabutta çıktı.
Mehmet, Muhammed, Yeter için geç kaldık; kalanları kurtaralım. Onları cepheye sürüp silahlandıranlardan, canlarına kıyanlardan hesap soralım. Onlara çocuk yaşta, “Çabuk evlen, hemen doğur” baskısı yapanları durduralım. Onları çocukluklarına kavuşturmanın, insan gibi yaşatmanın yollarını arayalım. Çocukları yeniden çocuk yapalım.
