İktidar, artık ötekinin varlığına ihtiyaç duymaksızın ve hatta onu sürekli yok edip yeniden üreterek –ve yeniden yok ederek- rahatça yol alabileceği yeni bir siyasi zemin inşa etti ki, bu zeminde diyalog ve uzlaşı aramak siyaseti okuyamamaktan başka bir şey değil.
Yeni siyasi zemin Alman Carl Schmitt’in dost-düşman ayrımı ve hatta ötesidir. Örneğin artık gerçek bir düşmanın varlığına ihtiyaç yoktur ve “ahlaken kötü olanın, estetik bakımdan itici olanın, ya da ekonomik açıdan zararlı olanın, mutlaka düşman olması gerekmez”.
