Hemen tüm ilginç, çalışkan ve mesleğine aşık insanlar gibi Aydın Bey (Boysan) de zor biriydi. Standartları yüksekti. Kolay beğenir biri de değildi.
Titizliğini evinin balkonunda yarattığı bahçeden bilebilirdiniz. O çiçeklerle yaşadığı bağ, onlara gösterdiği itina görülmeye değerdi.
Mesleğini bir sanat olarak kabul etmiş, doğduğu şehrin tarihiyle hemhal olmuş, bildiği yerlerin, kentin belleğinin yıkılmasını, kültürünün yerine bir şey konulmadan yok edilmesini teessürle izlemişti. Yoksa kitaplarından birinin başlığı ‘Nereye Gitti İstanbul?’ olur muydu? 63 yaşından sonra kitap yazmaya başlamış, 40’ı tamamlamıştı. Oğlu, ev arkadaşım Burak Boysan ile yazdıkları ‘İki Nesil Bir Şehir’i okumadan İstanbul’un yakın tarihinin dramını da enerjisini de anlayabilir misiniz?
