Bu maç analizle anlatılmaz. Hepimiz biliyoruz. Fenerbahçe ne yapıyor ediyor, yenilmiyor işte.
(…) Sarı-Lacivertliler iyiyken de başarıyor, kötüyken de; hatta dünkü gibi vasatken dahi rahat kazanabiliyor. Kimler geldi geçti, senaryo değişmedi.
Bu artık analizle taktikle falan değil sosyal psikolojiyle açıklanmalı. Hatta psikanalizle. İki satırla bu zorluğu aşamayacağımıza göre o yüzden biz ters açıdan görelim.
Önce bir oh çekelim. Memleket karanlıktan karanlığa koşar, küçücük çocukların tacizcilerine bile kucak açarken hepimizi tüm bu gündemden koparan iki saat geçirebildik nihayet. Futbol sadece futbol olarak kaldı ve sadece ama sadece bir Fenerbahçe-Galatasaray derbisi izledik.
En son ne zaman oldu bu, hatırlamıyorum. Ne güzel!
Üstelik stat bu sezon ligde hiç olmadığı kadar doluydu. Deplasman tribünleri de nizami yerini almıştı. Sahada kalite değil belki ama coşku ve hırs da ziyadeydi. 11 hafta sonunda Beşiktaş-Galatasaray maçından sonra dört başı mamur gerçek anlamıyla futbol izlediğimiz ikinci gün oldu bu sanırım. Ki bu yüzde 2’ye tekabül ediyor!
