Bir tür ruhsal kayganlık ve pişkin bir kayıtsızlık… Bunu nasıl beceriyorlar, aklım almıyor.
Sosyal medya sayfalarına bakıyorum, konuşmalarına kulak veriyorum, davranış ve düşüncelerini izliyorum… İnanılır gibi değil! Sanki 15 Temmuz hiç olmamış!
Bombalar, tanklar, jetler, helikopterler… Şehitler, gaziler… Hiçbiri yok!
Sanki iki saatliğine bir film izlenmiş de salonun ışıkları yanınca her şeyi unutmuş gibiler.
Hadi Kılıçdaroğlu dışarıdan üflenen tavsiyelere uyarak “15 Temmuz’u unutturup 7 Haziran seçimi sonrasındaki günlere geri dönüş” stratejisi izliyor, onu anladık.
Fakat bir toplumsal sınıfın toplu halde Barış gününü, hayvan hakları gününü, kahve ve makarna festivalini falan hiç sektirmeden değerlendirip 15 Temmuz’u zihninden silmesi kabul edilebilir bir şey mi?
Bu beyaz, seküler ve çoğunlukla müreffeh kesimin hali ciddi bir ruhsal rahatsızlığa tekabül etmiyor mu?
Geçenlerde bir avm kitapçısında gördüm. 15 Temmuz hakkındaki kitapların sıralandığı tezgâhın önüne gelince şöyle bir bakıyor, yüzleri buruşuyor ve hemen uzaklaşıyorlardı.
Öylesine gaddar ve sapkın bir duyarsızlık yani!
