Adalet ve Kalkınma Partisi’nin iktidara gelişini izleyen aylarda, partisi için “İslamcı” nitelemesini yapan yabancı gazetecileri Tayyip Erdoğan haşlar ve partisinin “sağ merkezde muhafazakâr bir parti” olduğunu belirtirdi.
2016 sonbaharında, Tanrı Dağı ile Hira Dağı’nı birleştiren milliyetçi- mukaddesatçı bir koalisyonun başında olduğu tespitine kendisinin de karşı çıkmayacağını sanıyorum.
Bugün Tayyip Erdoğan’ın ve onun peşinden giden AKP’lilerin Türkiye’ye vermek istedikleri yönünün önemli bir kaynağı, 1950’lerden sonra yeraltından yeryüzüne çıkan mukaddesatçı hareketlerle, Türk siyasal yaşamında hep ayrıcalıklı bir yer edinmiş milliyetçi akımların buluşmalarıdır. Bu buluşmanın önemli ilk adımı 1951’de kurulan ve iki yıl sonra kapatılan Türk Milliyetçiler Derneği idi.
Cumhuriyet politikalarının mağduru olarak kendini görenlerin birleştiği bu dernekler, bugün çok daha açık biçimde AKP yöneticilerinin dile getirdiği, Türk sağında mağduriyet saplantısıyla oluşan hıncın yoğunlaşma alanlarıdır. Geçmişteki katı laiklik uygulamalarına duyulan tepkiden beslenen ama onu kat be kat aşan bir hınçtır bu. Komünizme ve sola karşı gibi gözükse de aslında mağduriyetin esas kaynağı olarak görülen Kemalizme ve onun temsil ettiği modernlik simge ve pratiklerine karşıdır.
