Türkiye elbette bir dolu tehdidin orta yerinde, bayramdan ziyade yangın yeri.
Ancak bir iktidar ile yargıönyargı düzeni, kendisinin de öyle ya da böyle “irtibat” tarihine sahip olduğu vakalarda, kendisi için “Allah affetsin” deyip en küçük irtibat, ilişki, alaka, bağı ise “müebbetlik” sayabiliyorsa…
Başta iktidar, hepimiz hafızasızlık, insafsızlık ve izansızlıktan mustaripsek…
Ortak aklımız müebbede mahkûm olmuş çoktan; muhakememiz ise ebediyen sakat demek!
7 Şubat 2012’de Fethullahçı yargı ve polisin yapmaya çalıştığı şey, ister darbe, ister girişim, ister hamle… Tepeden tırnağa yanlış, iktidarınki ise doğruydu!
Öyleyse yazana, çizene, konuşana bu müebbetler ne için?
Öyleyse barış umudu neden bu kadar uzak?
