O romanlarda, öykülerde düş kırıklıklarıyla gelecek umudunun bütünlüğünü… İnsanın kendi derinliklerinde çıktığı yolculukları… O yolculuğu anlatmanın binbir türü olduğunu… Anlatım biçemleri arasından yapılan seçimleri… Dildeki özeni ve şiiri ve de melankoliyi… Kişiler arası ilişkilerdeki sorgulamaları… Hayır bunların hiçbirini bilmezler.
Efendim? Örgüt üyeliği? Propaganda? Terörist? Öyle mi? Hadi ordan!
Her kitabında, her yazısında, Aslı Erdoğan sadece sınırları ve uçurumları sınadı… Hepsi bu! Gerisi lafügüzaf!
İlk kitabı “Kabuk Adam”dan bir alıntı:
“Hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül, tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı, ilk fırsatta katlederiz. Sonra da, ömür boyu, bu asla bağışlanmayan günahın lanetini sırtımızda taşırız.”
Ülkemiz cinnet geçiriyor… Nasıl, nasıl kurtulacağız bu cinnetten, bu ayıplardan, bu travmadan?.. Bu günahların lanetini daha sırtımızda ne kadar taşıyacağız!
