Bugünlerde var olanı yeniden üreten ve buna rağmen kendi yeniliğini sürekli vurgulayan kolektif bir hikayenin, bir mitin içindeyiz; oradan oraya savrulup duruyoruz. Medyadan meydanlara, sokaklardan gündelik sohbetlere ve siyasal retoriğe her anımızda bu yeni mitin izleri var.
Levi-Strauss’un yapısalcı modelinden bakacak olursak, bu mit de her mit gibi anlamı kurmak için ikili karşıtlıklar üzerine inşa oluyor. İyi-kötü, güzel-çirkin, dost-düşman derken en çok işletilen karşıtlıklardan biri farklı türleriyle karşımıza çıkıyor: Darbeci-demokrasi aşığı, terörist-kahraman vatandaş, milli irade-diğerleri…
Karşıtlıkların sembolik yansımalarını görmek için önümüzde çok sayıda fırsat oluyor. Mesela, Başbakan Binali Yıldırım’ın AKP grup toplantısı konuşmasına kısa bir bakışla Çanakkale ve İstiklal ruhu karşısında tüm dünyayı, FETÖ karşısında milletin gücünü, karanlık gecenin içinden çıkıp meydana koşan aydınlık halkı, Yenikapı’daki herkesin düşman karşısında hep birlikte Türkiye oluşunu, ‘Demokrasi, istiklal ve hukuk için muhalefet, hükümet ve millet olarak Yenikapı’da olan herkes’ ve karşısında orada olmayanları görebiliyoruz.
