Cumhuriyet tarihinde ilk kez kabul edilen ve siyasi temsil imkânına kavuşan “Kürt realitesi”ni PKK terörüne endeksleyen, çözümü Ankara’da değil Kandil’de arayan kadroların, çoğulcu demokrasiyi şiddete kurban etmeleri de, hepimizin gözü önünde sahnelenmedi mi?
Kendilerini “Dini bir cemaat” olarak sunan ama ülke yönetimine el koymak için devlete sızan örgütün, içeride ve dışarıda ne işler çevirdiğini, kimleri nasıl kullandığını artık açıkça bilmiyor muyuz?
Ama bu kötü tablonun en dramatik yansıması, eleştiri hakları ellerinden alınan kesimlerin açmazıdır…
Seçilmişlere karşı nefret ve şiddet kampanyaları sürdürülüyorsa, kamplaşma dışında kalan kesimlerin eleştiri hakları tehlikeye girmektedir. Hakareti eleştirinin yerine koyan kamptakilerle aynı safta görünmemek için, demokrasinin sağlığı için gerekli olan eleştiriler de artık seslendirilmemektedir.
