Partiler arası simgesel atışmalar, hakim parti içi siyaset tartışmaları ve manevralarıyla Türkiye yapılacaklardan, yapılması gerekenlerden çok iktidar kavgalarıyla iştigal ediyor.
Çünkü ataerkil bir zihniyetin, merkeziyetçi bir siyasi yapının egemen olduğu bir düzende, ‘fikir’ ve ‘çıkar’ arasındaki ölümcül çelişki pek kolay aşılamıyor. Çıkarın, fikri araç haline getirmesinin önünde durulamıyor. Ve güç merkezlerinin fikir ittifaklarından değil, çıkar ittifaklarından oluşması kaçınılmaz oluyor.
Ve güç merkezlerinin fikir ittifaklarından değil, çıkar ittifaklarından oluşması kaçınılmaz oluyor.
Bu tablodan çıkarılacak en önemli sonuç, siyaset ve siyasetçinin cemaat anlayışından toplum anlayışına hâlâ geçememiş olmasıdır.
Başka bir deyişle, sık söyleriz, bu ülkede siyasetçinin toplum tasavvuru yoktur.
