Ben bu ülkede hiçbir yardım kuruluşuna güvenmiyorum… O yardımların nereye gittiğini bilmediğim için bir kuruş dahi vermiyorum onlara. Bunu da gururla söylemiyorum; beni bu hale getirenler utansın bence! İhtiyacı olduğunu bildiğim insanlara birebir yardımı tercih ediyorum, bu bana daha iyi geliyor. Şimdi Haluk Levent’in yargılanma sürecine bakıp haksız olduğumu söyleyebilir misiniz?
İçimde, derin bir yerlerde duran o ‘kimseye inanma’ sesi, beni durdurmuş olabilir ama itiraf edeyim: Deprem sürecinde ‘Ahbap’ı destekleyen çok açıklama yaptım herkes gibi. Haluk Levent’e güvenmek istedim milyonlarca insan gibi. Onca acı varken, onca ihtiyaç varken kimse yanlış yapamaz dedim ama yanıldım. Yapılıyormuş! Kimsenin acıması yokmuş!
Ben de herkes gibiyim yani, dolandırıldım! Herkes gibi derin bir hayal kırıklığı yaşıyorum, ‘Yine mi ya?’ isyanındayım. ‘Bu taraf, o taraf’ tartışmasına da girmek istemiyorum çünkü mesele o da değil. Bu toplumu profesyonel bir dolandırıcıya tekrar inandıran nedir, bir kumar bağımlısına tekrar güvenmemizi ne sağladı, işte asıl mesele budur.
