Suriye’de harita bu kez 44 saatte değişti.
ABD’nin ‘vazgeçilmez müttefiki’ SDG bir anda devreden çıktı.
Sahadaki boşluğu, düne kadar ‘radikal’ diye tanımlanan Şara doldurdu.
SDG ‘out’, Şara ‘in’…
Suriye ordusu operasyon başlattı, SDG direnmeden çekildi.
SDG’nin bir hafta öncesine kadar kontrol ettiği topraklar bir anda yüzde 40 azaldı.
Petrol ve doğalgaz sahaları, sınırlar, barajlar bir bir Suriye yönetimine devredildi.
Kimse ne olduğunu anlamadı.
Ama aslında biz bu sahneyi daha önce de izledik.
İp hep aynı eldeydi.
Kuyu hep aynı kuyuydu.
Değişen sadece içine itilenlerdi.
Afganistan’da oldu.
Irak’ta oldu.
Libya’da oldu.
Şimdi Suriye’de oluyor.
ABD’nin ipiyle kuyuya inen herkes, bir gün ipin yukarıdan kesilebileceğini öğreniyor.
Ama nedense bunu hep çok geç fark ediyor.
Bugün SDG’nin yaşadığı şey, yarın başka bir aktörün ‘beklenmedik yalnızlığı’ olabilir.
Çünkü bu coğrafyada müttefiklik, sözleşmeyle değil, ihtiyaç süresiyle ve kimin o anda daha kullanışlı olduğu ile sınırlı.
