(…)
Bütün bunlar olurken 2025’in belki de en sarsıcı yanı şuydu: Yaşananlar olağanüstü değil, olağan kabul edilmeye başlandı.
İşte 2025’in bilançosu tam da burada birleşiyor.
Vergiden kaçış yoktu.
Hak arama alanı daraldı.
İtirazın bedeli vardı.
Susmanın da.
Bu ülkede artık kimse bedel ödemeden yaşamıyor; yalnızca hangi bedeli ödeyeceğini seçiyor.
2026’ya girerken dileğimiz yalnızca daha çok para değil.
Daha az korku, daha çok nefes.
Çünkü bu ülkenin asıl ihtiyacı, bedelin bu kadar ağır olmadığı bir düzen.
