Yeni yıl sizlere, ülkeye, ne bileyim, dünyaya da ‘umutlar’la gelsin. Hasret, acılar, endişeler, kayıplar, bitmez de, azalıp çoğu gitsin…
Böyle dileklerle başladım ama acaba ‘şükretmek’ de mi gerekir?
Daha ziyade kocası, eski kocası, nişanlısı, sözlüsü, peşindeki tarafından bir yılda öldürülen veya ölümü meçhul olan 300 kadar kadından biri olmadığınız için; cinnetlerde veya “benden sonra onlar da yaşamasın” diyen babaların katlettiği minikler sizden olmadığı için mesela…
İşyerlerinde, işinde gücünde ‘iş kazası’ denen cinayetlerde hayatını kaybetmemiş 2 binden fazla işçi; düşen, üstüne bir şey düşen, yanan, boğulan 2 binden fazla erkek, kadın, çocuk işçi olmadığınız, olmadığımız için…
‘Çarpıcı isimler’e operasyon yapılırken, memleketi sarmış uyuşturucu ağlarının en dibinde bir sokak köşesinde uyuşturucudan, kimyasallardan ötürü kendi bedenine kıvrılıp ölenlerden olmadığınız, o gençlerin, çocukların arasında sizinkiler bulunmadığı için…
Okulda aç, evde bilaç, hayatın acımasızlıklarını, adaletsizliklerini, derin eşitsizliklerini daha küçücük yaşta yaşayıp tükenmemiş çocuklar, tabii öyleyse, sizin evlatlarınız olmadığı için…
O gün veya o akşam, bir pazar yerinde, bir konteyner gölgesinde çöpleri karıştırmak zorunda kalıp artıklarla doymak, doyurmak isteyen kadınlardan biri (eğer öyleyse) siz olmadığınız için…
Bir sözünde, bir eleştirisinde, bir itirazında sabah erkenden evi basılan, çocukları, ailesi önünde ‘alınıp içeri atılanlar’dan olmadığınız için…
Bir yılı daha hayatta, ayakta, sık kederle olsa bile, yine de öyle böyle neşelerle kapatıp yenisine geçebildiğiniz için…
‘Şükretmek’ mi gerekir? Yoksa başınıza gelse de gelmese de neredeyse her birinde, sizin de içiniz yandığı, ‘başka acılar’ size de acı verdiği, her felaketin aslında çok yakınınızda dolaşıp durmasını izlemek zorunda kaldığınız için, ‘yeni yıl umudu’nun tek kişilik olamayacağını idrakle silkinmek mi?
