Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Esad’ın devrilmesinin ardından yeni kazananları ilan etmekte gecikmedik. Bu zafer anlatısına göre, Esad’ı deviren selefi gelenekten gelen HTŞ (Heyet Tahrir el-Şam), Ankara ile güçlü ilişkiler kurarak sahadaki etkisini artıran Suriye Milli Ordusu ve bölgedeki stratejik konumunu güçlendiren Türkiye, kazananlar arasındaydı. Listeyi oluşturanların siyasal pozisyonlarına bağlı olarak, bu kazananlar tablosuna İsrail ve Amerika gibi aktörler de ekleniyor ve böylece savaşın yeni güç dengesi tanımlanıyordu. Bu zafer dili zafer kazandığı düşünülen aktörlerin rolünü ve ağırlığını mutlaklaştırıyor, çok katmanlı, çok cepheli bir direnişi birkaç hafta içinde değişen bir denge üzerinden anlıyordu.
Üstelik tam da bu zafer dili son 13 yılını kendi ülkesinde ya da başka topraklarda sürgünde geçiren milyonlarca Suriyelinin ne yaşadığını anlamamızı imkânsız hâle getiriyordu.
2013 yılında hapse gireceğini haber alarak sadece gidiş bileti ve elinde tek bavulla ülkesini terk eden Amerika’da tanıştığım Suriyeli arkadaşım, Esad’ın devrildiği günün ertesinde şöyle diyecekti: “Bütün gece uyuyamadım. Nasıl hissedeceğimi bilemiyorum. Çok mutluyum ama çok da korkuyorum.” Sesinde (ve yüzünde) umut ve tedirginliğin iç içe geçtiği ve zafer anlatılarının basit diline meydan okuyan duygusal bir karmaşıklık vardı.
O ve onun gibi pek çok Suriyeli için Esad iktidarının çöküşü zaferle sonuçlanan bir kapanış ânı değil, kırılgan ve belirsiz (ama yine de umut dolu) bir başlangıçtı.
