2007-2009 krizi sonrasında Avrupa’da solun (Syriza, Podemos) kemer sıkma politikalarına şiddetle karşı çıkarak, yoksulların sorunlarını önceleyerek elde ettikleri ve onları iktidara taşıyan başarıları vardı. Krizden çıkılmış ve göreceli rahatlamalar sağlanmış olsa da, o dönemde dillendirdikleri temel sorunlarda bir değişiklik olmadı. Ancak sol partiler bu süreçte parçası oldukları koalisyonlar içinde düzeni tamir politikalarına ortak oldular ve iç tartışmalarla parçalandılar. Sorunlarını çözebileceklerine dair güveni kaybettiler.
Die Linke, Syriza ve Podemos gibi partiler iç sorunlarını kamuoyu önünde yıkıcı bir şekilde tartışarak parçalandılar.
Buna karşın, başarıları ile öne çıkan Avusturya Komünist Partisi (KPÖ) ve Belçika İşçi Partisi (PTB) gündemin medya ve sosyal medyadaki iç tartışmalarla belirlenmesine izin vermeyen bir disiplin sergilediler. Bu disiplini, siyasal faaliyetlerini temel geçim konularına odaklamakla birleştirdiler. KPÖ’nün başarısında, belli bir pozisyona seçildiklerinde maaşlarının yalnızca ortalama esnaf geliri olan 2400 avroluk kısmını alıp gerisini ihtiyaç sahiplerine aktarmalarının da büyük etkisi oldu.
Bu iki partinin başarısı, Avrupa’daki aşırı sağ/faşist dalganın önünü kesmek ve solun önünü açmanın yolunun sağ popülist politikaların kopyalanmasından vaz geçmek, temel geçim konularına odaklanmak ve söylediği gibi/sol değerlere uygun bir hayat yaşamak olduğunu gösteriyor.
