Şimşek programı öncelikli hedefine ulaştı; yani Merkez Bankası rezervleri yeniden pozitif seviyeye çıktı.
CHP ise kendisine seçimde verilen oyun esas nedenini bilse de ona uygun bir siyaset izlemiyor; çünkü ruhu itibariyle Şimşek programıyla bir derdi bulunmuyor, piyasacılığı tek seçenek olarak görüyor. Yapılan “tematik mitingler”, aslında hepsi aynı yerden, yani Şimşek programından kaynaklanan sorun başlıklarını bilinçli bir şekilde birbiriyle ilişkilendirmiyor, mitinglerde yapılan konuşmalarda ise “normalleşme”nin de etkisiyle ne Erdoğan ne de Şimşek programı hedef tahtasına konuluyor. Dolayısıyla da ortaya bütünlüklü bir mücadele çerçevesi ve stratejisi çıkmıyor.
(Asgari ücrete ara zam yapılmaması kesinleşirse yaşanabilecekleri ve CHP’nin nasıl bir tutum alacağını ise hep birlikte göreceğiz.)
Netice itibariyle, sosyalist solun ve emek hareketinin zayıflığının da büyük katkısıyla, Mehmet Şimşek ülke tarihinin en itirazsız kemer sıkma programını uyguluyor; programın karşısına kimse bütünlüklü bir alternatif program koyup, bunun üzerinden toplumsal muhalefet dinamiklerini harekete geçir(e)miyor.
Buraya doğru bir adım atılabilmesi için önümüzde çok yakıcı bir asgari ücret ve memur/emekli maaşları başlığı var: Bütün bir toplumsal muhalefetin ve sosyalist solun asgari ücreti ve maaş zamlarını ana gündemi yapması, kampanyalara girişmesi, bunun üzerinden bir toplumsallık yaratması ve Haziran-Temmuz ayları boyunca siyasetin temel tartışma konusu haline getirmesi gerekiyor.
Atılacak bu ilk adım yeni bir toplumsal muhalefet dalgasının yükselmesi için de bir çıkış şansı olabilir çünkü.
